Share

ஆறாம் வேற்றுமை விமர்சனம்

a K.Vijay Anandh review

தமிழ் சினிமாவுக்கு ஒரு பாதி அகோபலிப்டோ, என்று சொல்லலாம். கொஞ்சம் தொழில் நுட்ப பலமும் பணபலமும் சேர்ந்திருந்தால், ஆறாம் வேற்றுமை நிச்சயம் தமிழ் சினிமாவின் பெருமைகளுள் ஒன்றாக இருந்திருக்கும்.

வழக்கமான பழிவாங்கும் கதை என்று சொல்லிவிடமுடியாது.

பேண்டும் ஷர்டும் மாட்டிக்கொண்டால் அவன் நாகரீகமனிதனா..? அல்லது படித்தோ காசு கொடுத்தோ காட்டு ஆபீசர் ஆகிவிட்டால் காடே அவனுக்குச் சொந்தமாக ஆகிவிடுமா..?

மலைவாழ் மக்களை விட , நமது காடுகளையும்   வனவிலங்குகளையும் வேறு யாரால் பாதுகாத்துவிட முடியும்..?

இயற்கையின் இசைவுப்படி முழுமையடைந்து விடக்கூடாத ஒரு முக்கோணக்காதல்.

ஆதிவாசி அஜய்க்கும் கொஞ்சம்  இந்த நாகரீகம் எட்டிப்பார்த்து விட்ட கோபிகாவுக்கும் இடையில் குறிஞ்சிப் பூவாய்ப் பூக்கும் காதல் அழகு.

அந்தக் காதலுக்கு உதவி செய்யும் யோகிபாபு அண்ட் கோ மற்றும் வள்ளி யதார்த்தம்.

டேய் அவய்ங்க தான்டா நம்ம அப்பனத்துவுக்கே அப்பனாத்தா , அவர்களிடம் கண்ணியமாக நடந்துகொள்ளுங்கடா என்று கத்த வேண்டும் போன்று இருக்கிறது, சேரன் ராஜ் அந்தப் பெண்களிடம் அத்துமீறும் போது.

நாகரீகம் என்கிற பெயரில் மனிதன் எந்த அளவுக்கு நஞ்சாக மாறியிருக்கிறான் என்பது வழக்கமான காட்சிகள் தான் என்றாலும் அழுத்தமாகவே சொல்லிவிடுகிறார் இயக்குநர் ஹரிகிருஷ்ணா.

உறவுகளை விட்டு ஓடிவரும் காதலனுக்குத் தன் உண்மைக்காதலுடன் இன்னொன்றையும் தந்துவிட்டுச் செல்கிறாள் பூரணி. அவளைக் கொலை செய்யும் காட்சியில், நேரடியாகக் காட்டப்படாவிட்டாலும் நம் அடிவயிறு கலங்கிவிடுவது நிதர்சனம்.

புதைகுழித் தற்கொலைகள் நிச்சயம் மனதைத் தொடும் ரகம்.

உலக நாயகனின் விக்ரம் படத்திற்குப் பிறகு, தமிழ் சினிமாவில் ஒரு புதுமொழியை  உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். அதுதானே, நமது முதல் மொழியாக இருந்திருக்கக்கூடும், கத்தல்.

இந்தப் படம் வெளியான அதே நாளில் விஜய் டிவி பிக்பாஸ் நிகழ்ச்சியில் , அப்படி ஒரு புதிய மொழி உருவாக்க வேண்டும் என்பதுதான் “டாஸ்க்” என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஆறாம் வேற்றுமை, நம் ஆறாம் அறிவிற்கான விருந்து.